واژه و واقعیت

تو بگو: «ماست سیاه است»،

و به این امید بنشین، که من باور کنم.

و در ذهن خود، گفته ی تو را تکرار کنم.

ولی کاسه مرا چه خواهی کرد؟

که از گفته ی تو فارغ است؛

و با سحر واژگان تو، رنگش تغییر نخواهد کرد!

باور مرا رها کن؛

این مشکل تو نیست.

چشمان خود بگشا؛

تا بدانی نقص کار از چیست.