پس تفاوت در داشتن و نداشتن نیست، در کیفیت و چگونگی چیزها است (البته بحث کمیت یا تعداد نسبت به جمعیت نکته مهمی است، اما در این جا به تفاوت های کیفی اشاره میکنم).
سوال: چرا در ایران کیفیت خیلی مسائل هنوز جای پیشرفت بسیار دارد؟ (هدف نهایی من، بررسی کیفیت تدریس جامعه شناسی پزشکی در آینده است)
نکته ای که در ابتدا به نظر من میرسد بحث اقتصادی است. برای مثال در بریتانیا دستمزدها بسیار بالا هستند ( کم ترین دست مزد که به کارگران برای کارهای دستی از قبیل نظافت پرداخت میشود ۶-۵ پوند معادل ده -دوازده هزار تومان است). به همین دلیل هم افراد موظف به انجام با کیفیت کارها در قبال دستمزدی که دریافت میکنند هستند و هم با توجه به دستمزدشان نیازی به انجام چند کار مختلف ندارند.
از سوی دیگر به دلیل بالا بودن قدرت خرید و انتخاب مصرف کنندگان، تنها کسانی موفق به فروش و ارائه خدمات یا کالای خود میشوند که کیفیت آن را در حد مطلوبی بالا نگه دارند (که این نکته به رقابتی بودن جوامع بر مبنای بازار آزاد نیز برمیگردد).
شاید هم بتوان نقدپذیر بودن سازمانها و حمایت مراجع قانونی از مصرف کنندکان را هم اضافه کرد!
بنابراین در ایران نگرانی برای یک استاد دانشگاه این خواهد بود که از طرفی مجبور به انجام کارهای متعدد شود و از طرف دیگر رقابت و تقاضا برای ارتقا کیفیت کارهای علمی وجود نداشته باشد.
انگار در ایران کیفیت کارها عمدتا به وجدان افراد وابسته است!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر